Ευστράτιος Παπάνης

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, δέντρο, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Ψυχές είναι οι έννοιες και τρυπώνουν στα σώματα των λογισμών, που τις ενσαρκώνουν.
Μίσος, αγάπη, πόθοι, ενοχές, όροι, παραμύθια, ερμηνείες, επιχειρήματα στροβιλίζονται ακατάπαυστα, για να καλλωπίσουν το Λόγο.
Όλα όμως τα νοήματα, με τις μορφές και τις εκφάνσεις τους τις άπειρες, ψυχή είναι και αυτά, που σπαράσσει, παραλλάσσεται, χρωματίζεται, μεταμορφώνεται, μασκαρεύεται, παραπλανεί, διαιωνίζεται, επεκτείνεται όσο τραβά το σθένος του ανθρώπου, που την αναγεννά, την καταχράται, την εξυψώνει ή την περιορίζει.
Υλικό μισοφυτέμενο στη γη, με ρίζες στον ουρανό, που ανθεί και γίνεται σκέψη και συναίσθημα και ενόραση και αποκάλυψη.
Τις κλαδεύουν οι άνθρωποι να τις φέρουν στα μέτρα τους αυτές τις ψυχές των εννοιών και πιστεύουν με αφέλεια πως τα κατάφεραν, πως επιτέλους προσδιορίζονται οι σημασίες από τους ίδιους, από τις κοινωνίες, τις εποχές, την ιστορία.
Επειδή μόνο το χωμάτινο κομμάτι τους μπορούν να αντιληφθούν και να διαπλάσουν, σαν τον πηλό στα χέρια άμαθου τεχνίτη.
Και κραδαίνουν το νεογέννητο βρέφος, την επιστήμη τους, τις δοξασίες και τη φιλοσοφία τους να αποδείξουν πως να τις κατακτήσαμε πια τις έννοιες. Κατεβήκαμε από το μωρουδιακό κρεββάτι και μάθαμε να εξηγούμε το σύμπαν με διαβήτες και με γνώμονες την οίηση, την αυταρέσκεια, την έπαρση και την ανοησία.
Και έξαφνα, χωρίς μεθοδολογίες και placebo και δείγματα, φανερώνεται για μια στιγμή σαν αστραπή και σαν έμπνευση το άλλο, το αναλλοίωτο και αιώνιο μερίδιο των εννοιών, από μια άλλη διάσταση, πέρα από χρόνο, πέρα από την ιστορία και πάνω από τις συμβάσεις.
Αέρινο, αδιαμφισβήτητο, καθαρό, ανεξίτηλο όπως ο Πλάτωνας το οραματίστηκε.
Και τότε η ψυχή του ανθρώπου ενώνεται με τη δική τους ουσία και ημερεύουν οι καιροί και απαλύνεται κάθε ειμαρμένη