Το νέο βιβλίο με τίτλο: “Το παραμύθι μιας ανάμνησης” του Επίκουρου Καθηγητή Ευστράτιου Παπάνη θα κυκλοφορήσει προσεχώς με θέματα Ψυχολογίας, Αυτοβελτίωσης, Λογοτεχνίας, Συμβουλευτικής και Τέχνης.

ενοτητεσ
  • Το Παραμύθι μιας ανάμνησης
  • Ψυχολογία βγαλμένη μέσα από τις αφηγήσεις της Ύπαρξης
  • Περιπέτειες Αυτοβελτίωσης και αντινομίες της προσωπικότητας
  • Οι κοινωνικές επιστήμες, που ζήλεψαν την ποίηση

ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ

αυτοεκτιμηση

Η ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελικτικές διαδικασίες και συνδέεται με ένα πλήθος ψυχολογικών και κοινωνικών φαινομένων, που σηματοδοτούν τον βίο του ανθρώπου. 

συμβουλευτικη

Σήμερα η ευρύτερη επιστήμη της Συμβουλευτικής εξελίσσεται δυναμικά, για να συμπεριλάβει όλες τις πτυχές της ατομικής και συλλογικής δράσης.

αναστοχασμοι

Η ζωή καθενός που έζησε είναι αφήγηση. Με επιβίωση και αναστοχασμούς, με λυρισμό και επικές μάχες.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕΣΩ ΤΕΧΝΗΣ

Η θεραπεία μέσω της τέχνης κρίνεται ιδιαίτερα κατάλληλη για άτομα, που δεν αρέσκονται να εκφράζονται με λόγια, αλλά μπορούν μέσω της μουσικής, του πηλού, της ποίησης, της ζωγραφικής, της αφήγησης, του θεάτρου, του χορού, της φωτογραφίας, της μίμησης να εξωτερικεύουν τον ψυχικό τους κόσμο.

Απόσπασμα βιβλίου: Το παραμύθι μιας ανάμνησης

Κάποτε υπήρχε μια ανάμνηση, η οποία κατοικούσε στις καρδιές και στο νου των ανθρώπων, που την έζησαν.

Παλλόταν σαν σκίρτημα, αφού είχε ντυθεί τη λάμψη των γεγονότων και των συναισθημάτων, που προκάλεσε.

Και ήταν πολύτιμη σαν επιφώνημα, που ξεπεταγόταν από τα σπλάχνα όλων όσων την είχαν γευτεί.

Όλοι, επομένως, συμφωνούσαν πως επρόκειτο για μια υπέροχη ανάμνηση. Μα ενώ οι υπόλοιπες μνήμες ξεθώριαζαν με τον καιρό, εκείνη άρχιζε να μοιάζει τόσο με αγάπη, που κάθε φορά που μιλούσαν γι αυτήν, νόμιζαν πως θα περικλείσουν τον κόσμο.

Όμως ο χρόνος, γητευτής, την θάμπωσε με την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας

-Εσύ δε θα σβήσεις ποτέ. Θα γίνεις μελωδία, παραμύθι και αντιφέγγισμα. Θα καθορίζεις εκείνους, που σε μοιράστηκαν.

Πέρασαν τα χρόνια και λιγόστεψαν οι λογισμοί και οι καρδιές που την ανάθρεφαν. Έμεινε ένας μόνο άνθρωπος, που την κουβαλούσε σαν φυλαχτό, κι ας ήταν ο τελευταίος που ζούσε από όλους εκείνους, οι οποίοι είχαν συντελέσει στη γέννηση της

Τι γίνονται άραγε οι αναμνήσεις, που ορφάνεψαν; Πού καταφεύγουν εκείνες που δεν μπορούν πια να ενώσουν κανέναν, επειδή ο θάνατος εξάλειψε τα πρόσωπα, τα οποία κατοίκησαν;

-Να πας στο Θεό, της είπε η στερνή αγάπη, που κι αυτή ξεχάστηκε στον πλανήτη τούτο, επειδή έχασε όσους την διαφέντευαν.

Ακούει Εκείνος, συνέχει τα πάντα και αναγεννά κάθε τι που υπήρξε. Δε θα σε αφήσει να ψυχορραγείς στην καρδιά του ανθρώπου που σε έζησε.

Γιατί ξέρει πως η ορφανή ανάμνηση γίνεται αγχόνη για εκείνον που την κουβαλά μονάχος και η ευτυχία, που κάποτε τη συνόδευε, αντί για παρηγοριά, γίνεται θάνατος. Να πας σε Εκείνον που είναι Ζωή και δε θα είσαι πια ανέστια. Κάποτε του ζήτησα να με γνωρίσει στους ανθρώπους και Εκείνος πέθανε για μένα.

-Θεέ μου ήρθα σε σένα γιατί είσαι αυτό που απομένει, όταν όλα τα άλλα έχουν γκρεμιστεί. Δεν είμαι παρά η αχνή ανάμνηση μιας αγάπης. Ξέρω πως σταυρώθηκες για την αγάπη, αλλά ίσως μπορείς να στρέψεις το βλέμμα σου και σε μένα, που είμαι το καθρέφτισμα της, ακόμα κι αν η ίδια έχει χαθεί.                                                                                                                                                                                          

Τους τόπους, τους ανθρώπους και τις στιγμές ενωμένους τους κρατάμε σφιχτά οι αναμνήσεις.

Είμαστε κάποτε τόσο μεγάλες και οικουμενικές, που γινόμαστε ιστορία. Κι άλλοτε γινόμαστε αδιόρατα μικρά καρφιά, πού αδιαίρετη κρατάμε την εικόνα του εαυτού, για να νομίζουν τα πλάσματα. Σου είπα πως η ύπαρξη τους έχει αιτία, καθώς πορεύεται προς στόχους, προς τα σχέδια ακόμα και προς το τέρμα. Είμαστε οι στυλοβάτες κάθε νοήματος, κάθε ερμηνείας ή προσχήματος.

Μας μοιράζονται οι άνθρωποι με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και συνθέτουν τους προσδιορισμούς τους, μας εμπιστεύονται σε ξένους και δημιουργούν οικειότητα και κοινωνικές σχέσεις, μας εξωραΐζουν και γινόμαστε Λογοτεχνία, Τέχνη, Ποίηση

Οι αναμνήσεις ανθούν ως κοινές εμπειρίες, αλλά γίνονται τραύματα, όταν μπερδευτούν με ανάγκες, ματαιώσεις και άμυνες. Χρωματίζονται πορφυρές ή εβένινες από την έκβαση κάθε έρωτα και εορτάζουν ή πενθούν την ένωση ή την απώλεια.

Όμως δεν υπάρχουμε από μόνες μας. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον δύο για να είμαστε ευτυχισμένες. Οι άνθρωποι πεθαίνουν και μαζί τους χανόμαστε και εμείς.

– Μη λυπάσαι, είπε ο Θεός. Τίποτα δεν πεθαίνει. Ούτε και συ. Γιατί ό,τι κι αν θυμούνται οι άνθρωποι, ό,τι κι αν αγαπούν, θυμούνται και αγαπούν πάντα Εμένα

— Ευστράτιος Παπάνης

ΕΚΔΗΛΩΣΤΕ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΑΣ

Το βιβλίο προσφέρεται δωρεάν στην ψηφιακή του μορφή (EBOOK)


Το βιβλίο κοσμούν πρωτότυπες δημιουργίες εικαστικών από όλη την Ελλάδα. Κάποιες από αυτές απεικονίζονται παρακάτω.

Κωνσταντίνος Ιω.Καταγάς: “Εγώ & εκείνο” και “To μεγάλο μεγάλο μάτι της βελόνας, σώμα”, Σάντρα Γαία:(Sch)Merz und Geburt der neuen Armee”, Κώστας Μπερδέκλης: “Αρχετυπο Α” και “Αρχετυπο Α.1”, Ιωάννης Μονογυιός: “Inner Human/έσω ο άνθρωπος“ και “Synapses/συνάπσεις”, Λίτα Μαυρογένη: “Μήτηρ-Γαία” και “Στην αιωνιότητα”, Έλενα Τονικίδη: “Σύνθωμα / sinthome” και “Φλουεξετίνη / fluoxetine”, Μαρία Παπαχαράλαμπους: Άτιτλο 1 και Άτιτλο 2, Χάρη Καστρινού: “Κάθαρση 1″και “Κάθαρση 3”.

Τα ωραιότερα βιβλία γράφονται όχι για να εντυπωσιάζουν τους ζωντανούς, αλλά για να τα ακούνε οι πεθαμένοι.
Τα πιο υπέροχα βιβλία ανασταίνουν τις μνήμες, που πέρασαν, με πνοές ανεξίτηλων πόνων.
Κι οι συγγραφείς δεύρο έξω προστάζουνε στη φρίκη, που οι αιώνες θωπεύουν.
Στράτος Παπάνης

Σχετικά με Εμάς

Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Προγράμματα Ψυχικής Υγείας

Περισσότερα

Επικοινωνία

2251036580, 2251036520 και 2251045006

ppy@aegean.gr

Διεύθυνση

ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

81100